Generaties die elkaar versterken: leren van elkaar, ervaring en frisse blik

Sylvia: “Twan, wanneer heb je getwijfeld aan jezelf in je werk? En wat hielp je om toch door te gaan?” “Ik ben wat jonger voor mijn functie”, zegt Twan. “Ik ben 26 en controleleider. In het begin merk je dan dat je soms wat ervaringsjaren mist. Dat kan je best onzeker maken. Maar door rustig door te gaan en te focussen op wat je moet doen, krijg je steeds vaker terug dat je iets goed hebt gedaan. En dat groeit dan langzaam.”

Sylvia: “Heb je altijd het gevoel gehad dat je fouten mocht maken?” Twan lacht: “Zeker. En die heb ik ook absoluut gemaakt. Dat hoort erbij. Je wordt daar niet hard op afgerekend. Het past bij het verwachtingspatroon van iemand die net begint in een rol. Ik heb me daarin altijd gesteund gevoeld door collega’s en leidinggevenden. Dat helpt enorm.” “Dat vertrouwen is belangrijk”, benadrukt Sylvia. “Juist door fouten te mogen maken, leer je uiteindelijk het meest.” 

Twan: “Wat houdt jou nieuwsgierig en betrokken in je werk? En wat maakt je werk voor jou interessant?” “Ik krijg eigenlijk geen kans om me te vervelen. Er gebeurt altijd zoveel binnen de organisatie”, vertelt Sylvia. “Ik werk aan de HR-kant, zowel intern als voor klanten. Daardoor zie ik veel verschillende situaties. 

Wat mij nieuwsgierig houdt, is de vraag: hoe kunnen we het nog beter doen voor onze mensen?” Twan: “En lukt dat hier?” Sylvia: “Ja, zeker. De organisatie heeft me altijd de ruimte gegeven om mee te groeien. Ik heb me hier altijd gesteund gevoeld in wie ik ben en wat ik wil doen. Daar ben ik echt dankbaar voor.” 

Twan: “Wat vind jij het belangrijkst als het gaat om talentontwikkeling?” Sylvia: “Ik kijk altijd naar waar iemand gelukkig van wordt. Doe je dat al? En zo niet, hoe kunnen we dat dan wél mogelijk maken?” Twan: “Dus talent en werkgeluk horen voor jou echt bij elkaar?” 

Sylvia: “Absoluut. Als iemand vanuit zijn of haar talent werkt, wordt hij of zij gelukkiger én langdurig waardevol voor de organisatie.” Twan: “En wat betekent dat voor leiderschap?” Sylvia: “Dat je mensen gemotiveerd, betrokken en verbonden houdt. Het mooiste vind ik om te zien hoe collega’s groeien en hun talenten steeds beter inzetten.” 

Twan: “Merk jij dat verschillende generaties elkaar echt versterken?” Sylvia: “Absoluut. Ervaring en een frisse blik vullen elkaar goed aan. Jongere collega’s stellen soms andere vragen, terwijl ervaren collega’s weer meer overzicht hebben.” 

Twan: “Ik herken dat wel. Je leert veel van elkaar.” “Precies. Door begeleiding, buddygesprekken en regelmatig contact met leidinggevenden blijven mensen zich ontwikkelen en voelen ze zich gesteund”, bevestigt Sylvia. 

Sylvia: “Heb jij veel diversiteit in je team?” Twan: “Ja, best wel. Het team is over het algemeen jong, maar we hebben een goede mix van mannen en vrouwen en ook verschillende culturele achtergronden.” Sylvia: “En hoe is dat voor jou als leidinggevende?” Twan: “Iedereen heeft zijn eigen gewoonten en manier van werken. Als je dat van elkaar accepteert en elkaar in elkaars waarde laat, werkt dat eigenlijk heel goed.”

Twan: “Samenwerken in een team vind ik heel belangrijk. Maar soms heb je ook momenten nodig om even zelfstandig te focussen, bijvoorbeeld bij een ingewikkelde opdracht.” “Die balans is inderdaad belangrijk”, beaamt Sylvia. 

Twan: “Hoe kijk jij naar de traditionele rolverdeling en vrouwen aan de top?” “Voor mij zou een vrouw aan de top net zo normaal moeten zijn als een man”, legt Sylvia uit. “Toch merk ik dat daar nog vaak anders naar gekeken wordt. 

Vrouwen krijgen bijvoorbeeld nog regelmatig de vraag hoe ze een topfunctie combineren met kinderen. Die vraag wordt aan mannen veel minder vaak gesteld. Dat vind ik best bizar. Uiteindelijk gaat het erom dat partners samen kijken naar wat werkt. Hoe verdeel je het op zo’n manier dat je allebei gelukkig bent?”